Otyłość to przewlekła, nawracająca choroba o złożonym podłożu biologicznym, środowiskowym i psychologicznym. Nie jest wyłącznie efektem „braku silnej woli”, lecz wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego.

Najczęściej stosowanym narzędziem jest wskaźnik BMI (Body Mass Index). Oblicza się go dzieląc masę ciała (kg) przez wzrost (m) podniesiony do kwadratu.

• poniżej 18,5 – niedowaga
• 18,5–24,9 – masa ciała prawidłowa
• 25,0–29,9 – nadwaga
• 30,0–34,9 – otyłość I stopnia
• 35,0–39,9 – otyłość II stopnia
• ≥ 40 – otyłość III stopnia

Szczególnie niebezpieczna jest otyłość brzuszna, czyli nagromadzenie tkanki tłuszczowej w obrębie jamy brzusznej. Może występować nawet przy prawidłowym BMI.

• Kobiety: >0,85 – typ brzuszny („jabłko”), ≤0,85 – typ pośladkowo-udowy („gruszka”)
• Mężczyźni: >0,9 – typ brzuszny, ≤0,9 – typ pośladkowo-udowy

Obwód talii ≥80 cm u kobiet i ≥94 cm u mężczyzn wskazuje na otyłość brzuszną (IDF).

1. Postępowanie żywieniowe

• 4–5 regularnych posiłków dziennie
• unikanie podjadania
• produkty pełnoziarniste
• więcej warzyw niż owoców
• ograniczenie cukru i słodzonych napojów
• ograniczenie soli (do 5 g/dzień)
• zdrowe tłuszcze roślinne (oliwa, olej rzepakowy)
• ryby 2 razy w tygodniu
• ograniczenie żywności wysokoprzetworzonej
• ograniczenie alkoholu

2. Aktywność fizyczna

• 150–300 minut/tydzień umiarkowanej intensywności lub 75–150 minut intensywnej
• marsz, nordic walking, jazda na rowerze, pływanie, aqua aerobik
• trening oporowy minimum 2 razy w tygodniu
• stopniowe zwiększanie intensywności

3. Wsparcie psychologiczne

Pomaga zrozumieć mechanizmy sięgania po jedzenie, odróżnić głód fizjologiczny od emocjonalnego, budować motywację i poprawić relację z ciałem.

4. Farmakoterapia i leczenie operacyjne

W razie potrzeby stosuje się leczenie farmakologiczne lub chirurgię bariatryczną, gdy inne metody nie przynoszą efektów, a ryzyko powikłań jest wysokie.